انكار يا عدم سعى در فساد و عدم قتل ، سبب خروج از عنوان محارب مىگردد يا خير ؟ سؤال يا شخصى يا اشخاصى كه به قصد فرار از كشور - و نه ترساندن مردم - اقدام به هواپيماربايى كرده‌اند و به دليل دخالت مأمورين اقدام آنها عقيم مانده و در اين ماجرا كسى كشته نشده است مىتوانند از مصاديق محارب قلمداد گردند ؟ و با توجه به نظر فقهاى شيعه - نظير محقق در شرايع ( ص 958 ) ، علامه در قواعد ( ج 2 ، ص 271 ) ، شهيد در مسالك ( ج 15 ، ص 5 ) و صاحب جواهر ( ج 41 ، ص 564 ) - كه قصد اخافه ناس را شرط تحقق محاربه دانسته‌اند ، در صورت عدم احراز چنين قصدى ، آيا مىتوان حكم محاربه را جارى كرد ؟ انجمن دفاع از حقوق زندانيان . . . جواب : بسمه تعالى 1 - همانطور كه ظاهر آيه از طريق كلمه « او » اقتضاء دارد تخيير مىباشد ، ليكن پيداست كه تخيير امام بطور جزاف نيست و همانطور كه در روايات آمده « على نحو الجناية » مىباشد . و با اين بيان ، اختلاف ميان فقها را كه تخيير است يا ترتيب مىتوان اختلافى ابتدائى دانست . 2 - انكار خدا و رسول و كشتن دخالت ندارد ، محاربه غير از انكار است چنان كه در ربا هم محاربه آمده است ، و منظور انكار خدا و رسول نيست ، كشتن هم ذكر نشده است ، فساد هم همين سلب امنيت است ، هر فسادى منظور نيست ، « الفساد » نيست بلكه « فساداً » و لذا تطبيق آيه به اظهار نظرات فكرى كاملًا بىاساس است . 3 - هواپيماربائى با تمسك به اسلحه از موارد بارز محاربه مىباشد .